1.الشريعي ابو محمد الحسن،كه از اصحاب حضرت عسكري بوده است واولين كسي است كه ادعاي اين مقام را كرد ومطالبي را به آن بزرگواران نسبت داد ودر حق آنها غلو نمود.سپس توقيع شريف درحق او صادر گرديد كه مشتمل بر لعن الحاد وكفر او بود.

2.محمد بن نصير النميري:كه از اصحاب حضرت عسكري بود وبعد از شريفي ادعاي نيابت كرده است.

3.ابو طاهر محمد بن علي بن بلال :كه از اصحاب امام عسكري بود .

4.احمد بن هلال كرخي كه از اصحاب حضرت عسكري(ع) بوده است.

5.حسين بن منصور حلاج: صوفي مشهور كه در ابتدا دعوي نيابت نمود ودر ادامه دعوي خدايي كرد تا اينكه نهايتا به قتل رسيد.

6.ابن ابي غرافرمحمد بن علي شلمغاني.

7.ابو دلف مجنون: كه در ابتدا ادعاي نيابت نمود بعد غلو كرد ودر نهايت به جنون افتاد.

8.ابوبكر بغدادي:كه از دوستان ابو دلف مجنون بود.

9.محمد بن سعد:شاعر كوفي كه در سال 540 وفات يافت.

10.احمد ابن حسين رازي كه در سال670 از دنيا رفت.

11.حسين بن علي اصفهاني كه در سال 853 از دنيا رفت.

12.علي بن محمد سجستاني كه در سال860وفات يافت.

13.سيد محمد هندي:شاعرو اديبي كه در مشهد مقدس مي زيست  ودر سال 987 از دنيا رفته است.

14.شيخ محمد مشهدي:كه در سال 1090وفات كرد.

15.سيد علي مشهدي:كه در زمان شاه سليمان صفوي پنهاني دعوي نيابت خاصه نمود ولي بالا خره از عقيده او خبر دار شدند وبه همين جهت به قتل رسيد.

16.شيخ محمد فاسي مغربي

17.ميرزا محمد هروي:اهل هرات بود ودر اوايل حكومت مرحوم خاقان ذي شان فتحعلي شاه قاجار دعوي نيابت نموده وقبل از تقويت ونفوذ امر،به قتل رسيد.

به احتمال زياد اين ها فقط بخشي از جاهلاني هستند كه چنين ادعايي كرده ااند وشايد تعدادي ار آن ها در گمنامي فوت كرده باشند.