تو بيبست وشش سال ديگر زنده اي:

همچنين صاحب كشف النعمه مي گويد :سيدباقي بن عطوه ي علوي حسني مرا روايت كرد كه پدرم زيدي بود ومرضي داشت كه اطبا ازمعالجه آن عاجز بودند .پدر از ما پسرانش آزرده خاطر بود به اين دليل كه ما مذهب اماميه ر ا انتخاب كرده بوديم ومكرر مي گفت كه من شما را قبول ندارم وبه مذهب شما قائل نمي شوم تا صاحب الامر شما مهدي نيايد ومرا از اين مرض نجات ندهد..اتفاقا شبي در وقت نمازعشا همه به يك جا جمع بوديم.كه فرياد پدر را شنيديم كه مي گويد:بيائيد، عجله كنيد .هنگامي كه با شتاب به سوي او رفتيم گفت برويد وصاحب خود را دريابيد كه اكنون از نزد من بيرون رفت وما هرچه دويديم كسي را نيافتيم.

عيسي بن نصر روايت مي كند كه علي بن زياد بن ضميري ،نامه اي به امام عصر(عج) نوشت به همراه اموال واز ايشان استدعاي كفن نمود.نامه اي به او دادند به اين مضمون كه اكنون به كفن نياز نداري ،چون به هشتاد سالگي برسي، در آن وقت آن چه را كه طلبيدي ،ارسال خواهد شد.چون عمر وي به هشتاد سال رسيد شخصي از ملازمان حضرت كفني به او داد وبعد از رسيدن كفن،علي به رحمت ايزدي پيوست.

 رشيق روايت مي كند كه وقتي معتمد ملعون به من ودو نفر ديگر ازافراد مورد اعتماد دستور داد كه امام حسن عسكري(ع) وفات كرده،بايد به خانه او برويد ودر اطراف خانه او بگرديد وهركس را ديديد ،سرش را با آنچه در  خانه است نزد من بياوريد وكس ديگري را براي اين كار با خود نبريد.پس به امر خليفه شب به خانه حضرت رفتيم ،اطراف خانه را گشتيم هيچ كس يا هيچ چيز آن جا نبود .جز اينكه منزلي ديديم بسيار باطراوت گويي كه تازه ساخته شده است پس سعي زيادي در تفحص آن نموديم.ناگاه جواني را ديديم كه سجاده اي از حصير انداخته وبه عبادت الهي مشغول بود.چنين به نظر مي رسيد كه سجاده بر روي آب است.پس به سوي او رفتيم . ولي وي اصلا توجهي به ما نمي كرد.احمد بن عبد الله كه يكي ازرفقاي ما بود قصد كرد كه به نزديك آن جوان برود همين كه قدمي پيش گذاشت درآب افتاد ونزديك بود غرق شود.وبعد از محنت فراوان او را از آب بيرون كشيديم.بعد نوبت رفيق ديگرمان بود او نيز در آب افتاد وبا تلاش زياد او را نجات داديم.   متوجه شديم كه تدابير ما راه به جايي نمي برد واز اين اتفاق به خود آمديم واز حضرتش عذر خواستيم ودر حالي كه او توجهي به ما نداشت به نزد خليفه برگشتيم وداستان را نقل كرديم .خليفه ما را تاكيد به سكوت كردحتي با تهديد به مرگ.

حكيمه خاتون روايت مي كند:روزي به خانه امام حسن عسكري(ع) رفتم تا حالي از آن حضرت بپرسم، همچنين جوياي احوال نو رسيده امام باشم(حضرت مهدي(عج))در آن روز از سن حضرت مهدي(عج) بيش از چهل روز نمي گذشت .من ديدم كه او راه مي رفت وبه فصاحت با ديگران حرف مي زد چون از حضرت امام حسن عسكري (ع) علت را پرسيدم! تبسم نمودند وفرمودند:

سخن گفتن ده روز بعد از تولد:

سخن گفتن در گهواره:

ابو نصر خادم مي گويد:كه بعد از دو يا سه روز از ولادت حضرت صاحب الزمان (ع) به اتاقي امدم كه گهواره حضرت در آن قرار داشت.چون سلام كردم بعد از پاسخ فرمود:تو من را ميشناسي؟ گفتم :بلي اي آقا وبرتر وسيد.پس فرمود:سوال من اين نيست. پس گفتم:شما تفسير كنيد تا من بفهمم.فرمود:من خاتم اوصيا هستم كه ولايت به من ختم مي شود وبه خاطر من حقتعالي بلا ها را ازاهل من وشيعيان من بر طرف مي كند.

پاكيزگي هنگام تولد: