امام زمان (عج) بعد از ظهورشان مي فرمايند:
«ان رحمةربكم وسعت كل شيء و انا تلك الرحمة»
مجلسي،بحارالانوار،ج53،ص 11.
همانا رحمت پروردگارتان همه چيز را در بر گرفته و من مظهر همان رحمتم.
Afterhis reappearance,imam zaman will say to people: indeed blessing of your lordhas spread everything and I am the sign of the same blessing.
مهدي مظهر رحمت ومحبت الهي است؛رحمت بي پاياني كه همه چيز را در عالم هستي در بر گرفته است.مهدي موعود ظهور مي كند تا جهانيان را از مهرباني ومهرورزي سرشار گرداند و محبت و رحمت الهي را به نهاي درجه كمال برساند.
او پس از ظهور فرخنده اش دست ولايت و رحمت خويش را بر سر مردمان مي كشد وعقل و ايمان و اخلاق ايشان را به اندازه ي ظرفيتشان تكامل مي بخشد.
بدين سان موعود ما پيش از آن كه مظهر قهر وانتقام الهي باشد مظهر رحمت ومحبت بي پايان رحماني است؛به گونه اي كه قهر و انتقام او هم ريشه در رافت ورحمت خداييش دارد،چرا كه شمشير قهر مهدوي فقط و فقط براي از ميان برداشتن كساني است كه هيچ اميدي به تربيت و هدايتشان نيست؛همانان كه دشمنان مهر و محبتند و جز فساد و تباهي و كشتار و جنايت هدفي در سر نمي پرورانند.
نبض زمین و زمان در سینه ی او میزند.افلاک از شهاب تا خورشید دل به چشم های شهلای او خوش کرده اند.کهکشان ها در سفر خویش پای تخت او بار می نهند...ولی افسوس،این همه را چرا کسی با آدمیان نمی گوید؟ سعید مقدس
رسول خدا(ص) «من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة الجاهلیه»
صحیح بخاری جلد پنجم صفحه 13 و صحیح مسلم جلد ششم صفحه 21
هرکس بمیرد و امام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است.
Messenger of god :if someone dies and does not know his contemporary imam,he has died ignorantly.
این حدیث شریف نبوی مورد اتفاق شیعه و سنی بوده و در منابع اصلی حدیث شیعه و سنی نقل شده است.(1). بدین سان به اتفاق تمام مسلمانان،شناخت امام معصوم برای همه ضروری است.به شناخت امام زمان خویش نیازمندیم چون خداوند هدایت و سعادت مارا فقط در دستان پر مهر او به ودیعت نهاده است. .به شناخت امام عصر خویش محتاجیم چون معرفت او رمز پیوند با خداست.از این روست که هر کس از معصوم زمان خویش ببرد(جدا شود) وخود را به کمتر از او بسپرد،بزرگتریبن جفا را در حق خویش روا داشته وپیوند خویش را از خداوند بریده است واین چیزی نیست جز گمراهی و خروج از دین و مردن در ضلمت و جاهلیت(2)
1.ر.ک:العمیدی،در انتظار ققنوس،ترجمه علیزاده،ص 121
2.ر.ک:شجاعی،محمد،آشتی با امام زمان(عج)،ص21